شود كه از آنها چنين به دست مىآيد كه هر گاه ، « بيت » را به شخصيتِ حقيقى پيامبر صلى الله عليه و آله نسبت مىدهد ، صيغهء جمع آن ، يعنى « بيوت » مىآيد « 1 » تا خانهء تمام همسران پيامبر صلى الله عليه و آله را فرا گيرد : « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ إِلَّا أَنْ يُؤْذَنَ لَكُمْ إِلى طَعامٍ . « 2 » اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ! به خانه‌هاى پيامبر درنياييد ، مگر آن كه شما را به خوردن طعامى رُخصت دهند » . امام على عليه السلام نيز بر اساس منطق قرآن ، در برابر برخى از بستگان پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : فَنَحنُ بَيتُ النُّبُوَّةِ وَ مَعدِنُ الحِكمَةِ . « 3 » پس ما خاندان پيامبرى و معدن حكمت هستيم . تا نشان دهد كه ارتباط با « پيامبرى » راه‌گشاست و رابطه داشتن با شخص پيامبر صلى الله عليه و آله ، به تنهايى ، كافى نيست . مفهوم « بيت » در احاديث ابوحمزهء ثُمالى ، از شاگردان امام سجّاد و امام باقر عليهما السلام ، راوى دعاى معروف « سحر » ، برخوردى از قَتاده ( از فقيهان شهر بصره و مورد اعتماد دربار اموى ) با امام باقر عليه السلام را گزارش مىكند كه در آن ، معناى حقيقى بيت نبوّت ، روشن مىشود . ابوحمزه مىگويد : در مسجد پيامبر صلى الله عليه و آله نشسته بودم كه مردى پيش آمد و سلام كرد و پس از معرّفى خود ، به من گفت : ابوجعفر ( امام باقر عليه السلام ) را مىشناسى ؟ گفتم : آرى . با او چه كارى دارى ؟ پاسخ داد : چهل سؤال آماده كرده‌ام كه از او بپرسم . اگر حق بود ، بپذيرم و اگر باطل بود ، او را وا گذارم .

--> ( 1 ) . ر . ك : ادب فناى مقرّبان ، ج 1 ، ص 110 . ( 2 ) . سورهء احزاب ، آيهء 53 . ( 3 ) . غريب الحديث ، ابن قتيبه ، ج 1 ، ص 370 .